... محور کار امام موسي صدر مقاومت و ايستادگي در برابر ستم بود،  او خواستار صلح و پيشرفت بود نه  خواستار درگيري و خشونت، اما متاسفانه مصلحان همواره در اقليت و مظلوميت بوده اند.

 اعتصاب تاريخي امام موسي صدر در هنگام جنگ هاي داخلي لبنان،  به فروکش کردن جنگ انجاميد. اين  اعتصاب يک حادثة تاريخي ثبت شده در مبارزات او و لبنان است. تلاش او و پيروانش به کنفرانس رياض در سال 1976 منجر شد که نتيجه آن صلح پايدار در جامعه  لبنان بود. اين حرکت امام در جامعه لبنان مورد استقبال قرار گرفت تا جائيکه قرار شد پس از بازگشت از سفر ليبي اين حرکت را که مکمل حرکت  مجلس اعلا بود، ايجاد کند. اما متاسفانه با بروز آن حادثه ايجاد اين جبهه فراگير عقيم ماند.

اما موسي صدر از جمله کساني بود که اگر در حوزه علميه مي ماند  به سادگی تا قله مرجعيت شيعه  بالا مي رفت. اعتبار خانوادگي،  دانش وسيع،  محبوبيت در حوزه ها و دست يابي به درجه اجتهاد در جواني او را در موقعيت ممتازي قرار داده بود.  امام موسی صدر  با ترک همه اينها به نقطه پرآشوبي رفت که حضورش ضروري مي نمود تا پناه شيعيان محروم لبنان عزيز باشد.

 حضور امام در لبنان سبب شد كه  شيعيان لبنان جايگاه خود را در خاورميانه بيابند و بخش اثرگذار جامعه شوند. واو  فقط به دنبال تقويت شيعه نبود بلکه قهرمان آزادي خواه، عدالت طلب و پيشرفت جوي دنياي عرب وبيداری در لبنان   وجهان اسلام بود که دشمنان اسلام تحمل آزادي چنين چهره هايي را ندارند.

 امام در موقعيتي دستيگر شد که موجب بيداري اسلام در سراسر دنياي اسلام به چشم مي خورد، در ميان اعراب، بخصوص فلسطينيان.  براي ايستادگي در برابر تجاوزگري هاي اشغالگران خود باوري  به وجود آمده بود و بالاخره حرکت موج خيز انقلاب اسلامي وحرکت بی نظير  مردمی در ايران شکل گرفته بود. در چنين اوضاعي  وجود امام موسي صدر براي کساني که خواستار عزت و عظمت مسلمانان نبودند مضر به نظر مي آمد، چرا که او مي توانست در همه عرصه ها تاثير گذار باشد.

ساده انديشي است اگر ناپديده شدن او  را يک اتفاق ساده تلقي كنيم.  ربوده شدن امام موسي صدر ناشي از توطئه بزرگي است که پس از 26 سال از اختفاي آن بزرگوار هنوز هم مانع از گشودن راز معماي اختفاي او است.

 نمي توان در برابر سرنوشت اين عزيز که به سرنوشت جامعه بشري، امت اسلامي و نيز جامعه ما پيوند خورده است، بي اعتنا بود. ما نيز به مسئله بي اعتنا نبوده ايم و گام هايي به جلو رفته ايم. اما عظمت حادثه و آثار برجاي مانده مانع پيشرفت بيشتر ما در پيگيري اين امر است که اميدواريم با تامل و واقع بيني بتوانيم گام هاي موثري برداريم.