|
... نظام سیاسی
لبنان خود یکی از اسباب جنگ داخلی بود. در لبنان در یک سو
اکثریت فراگیر اما محروم و بیچاره بودند و در سوی دیگر اقلیتی
که وضع بسیار خوبی داشتند. اما آنان به علت "حماقتشان" به سخن
موسی صدر مبنی بر ضرورت اصلاحات سیاسی و رعایت انصاف اجتماعی و
زدودن سفاهت و نادانی گوش فرا ندادند.
من برای امام موسی صدر ارزش بسیار زیادی قایلم و هر وقت فرصتی
میشد با هم دیدار میکردیم. من میدانستم توجه مسئولین به او
جلب خواهد شد؛ خصوصا که او اعتقاد به مبارزه مسلحانه نداشت و
مردم را به انقلاب مسلحانه دعوت نمیکرد. او منادی مبارزه صلحجویانه
و به دور از خشونت برای رسیدن به "تغییرات" بود. از همین رو
برای آگاه کردن، سخنرانی و مباحثه و نوشتن را برگزید. امام صدر
میکوشید از دموکراسی و بسیج کردن توده مردم برای دستیابی به
مطالبات بر حق آنان استفاده کند. ... اما وضعیت و شرایط برای "تغییر"
سخت و متحجرانه و بسته بود. ... چه وقت بوده است که دنیا صدای
مصلحان بزرگ را شنیده باشد؟! صدای روسو را پس از یک قرن و نیم
و صدای لینکلن را پس از یک قرن و صدای مارتین لوترکینگ و گاندی
را پس از نیم قرن شنیدند... اینگونه است که تاریخ تکرار میشود
و ظلم گسترش مییابد و حیات ملتها نابود میشود.
|
