|
ضرورت موضع گيرى تاريخى |
|
------------------------------------------------------------------------------- |
|
به نقل از کتاب "نای و نی " از مجموعه " در قلمرو
اندیشه امام موسی صدر " |
|
------------------------------------------------------------------------------- |
|
در سفر امام موسى صدر در سال 1967به كشورهاى آفريقايى و ديدار با مهاجران لبنانى ساكن آفريقا، جنگ موسوم به جنگ حزيران در گرفت. امام از سفر خود بازگشت و اين بيانيه را صادر كرد بسم اللَّه الرحمن الرحيم. خواهران و برادران ارجمند پس از بازگشت از سفر طولانى ام و ديدار با مهاجران لبنانىِ ساكنِ آفريقا، بر خود لازم مى دانم كه سلام و درود ايشان را به شما ابلاغ كنم؛ چه برادران آفريقايى و چه برادران مهاجر لبنانىِ شما كه در آن ديار به سر مى برند. آنها و من نيز كنار ايشان در آفريقا، بحران اخير لبنان را از آغاز تا اوج انفجار آن با دلهايى تپنده و نه بى قرار و سينه هايى خاموش و نه تسليم دنبال مى كرديم. و تنها جسمهاى ما از ميدان نبرد دور بود، ميدان مقدّسى كه خاك آن با خونهاى پاك عجين شده و صخره هايش از فريادهاى مجروحان گداخته است. جبهه ها و پيرامون آنها را ارواح مطمئنه و خرسند فرا گرفته است، عرصهاى كه از دسيسه ها و خيانتها و جنايتهاى تاريخ خبر مى دهد و امروز و در اين زمانه از ظلم و كشتار و نژادپرستىِ كينه توزانه سخن مى گويد، عرصهاى كه آخرين فصل از افسانه خودآزارى و شكنجه يهود، براى مظلومنمايى و جلب ترحّمِ بيشتر در آن رقم مى خورد. اين همان ميدانى است كه از ماهيّت حقيقى مردمى پرده برمى دارد كه خود را امّت برگزيده خداوند مى خوانند. اين ميدان بيانگر همان علّتى است كه در تاريخ، بشريت را واداشته تا از تشكيل دولت و كيان يهود، قومى كه بر آنان مُهر ذلّت و خوارى زده شد، جلوگيرى كنند. آرى، ما لبنانيها و آفريقايي ها در اوضاع سختى به سر مىبريم، آنچنان كه گويى در ميدان جهاد و مبارزه هستيم و زخمهاى آن را آشكارا لمس مى كنيم و روحهاى پاك را مى بينيم كه از ميدان جنگ به عالم بالا پرمى كشند. طبيعى است، انسان آفريقايى، كه خود نسلهاست تلخى استعمار را چشيده و در زير سلطه فاجعه آميزِ پديده نژادپرستىِ دستسازِ تمدّن مادّىِ غرب زيسته و دروغهاى آن را لمس كرده و تجاوز آن را به حقوق بشر ديده است، با ما همدردى كند. در كشورهاى آفريقايى، كه برادران لبنانى ما به آنجا هجرت كرده اند، دوستان همرزم و برادران يكدل و آزادى خواهى يافت مى شوند كه قلب آنها با قلب ما مى تپد و دست خود را در دست ما گذارده اند و هريك از ما را به نحوى در اين نبرد، به وسيله روزنامه ها، محافل، اجتماعات، مساجد و معابد و با ايجاد جلسات بحث و گفتگوى روشنگرانه و افشاكننده يارى مى دهند. مهاجر لبنانى در نظر آنان، به حقيقت، پيام آور عمران و آبادى و تعاون بشرى و پايه گذار عظمت و مجد جامعه در چهارگوشه جهان است، كه در پيكار طولانى و پرماجرا و سخت خود، سربلندى لبنان را محقّق ساخته و احترام بسيارى براى اعراب كسب كرده است. چرا كه لبنانى، آبادكننده است نه استعمارگر، خود را هموطن آفريقايى مى داند، نه اين كه آنان را كوچك شمارد. هر لبنانى، براى خدمت به انسان، مخلصانه مى كوشد و كبر و غرور پيشه نمى كند. اينان قهرمانان بزرگى هستند كه بدون ديدن مستقيم تلاشها و فداكاريهاى آنان در ميدان هاى كار و سازندگى، شناخت ابعاد گسترده لبنانيان ميسّر نمى شود. هم اينانند كه، در غربت و تنهايى، با تلخىِ درد و شيرينىِ آرزو دست و پنجه نرم مى كنند. آنان، همراه با شما، لحظات دشوارى را سپرى مى كردند و براى بذلِ توش و توان و حتى خون و جان خود، در راه مبارزه تلاش مى نمودند. آنها و نيز ما، همگى به نيكى دريافته بوديم كه شرافت انسانى در كشور ما آماج خطر قرار گرفته و زندگى ما و فرزندانمان در گرو نتايج اين مبارزه است. بلكه همه ما در منطقه خاورميانه عربى، اعم از مسلمان و مسيحى، قربانى توطئه پستِ نژادپرستىِ صهيونيستى شده ايم، كه تمدن مادى غرب نيز او را در اين راه يارى مى دهد، تمدّنى كه دستاوردها و نتايجش براى پديد آورندگان آن و ديگران به بدبختى بزرگى تبديل خواهد شد. پس ما در برابر اين پديده گيج كننده ايستادگى كرديم، چرا كه مى دانستيم تمدن در شرق، به مفهومى كه ما آن را به جهانيان عرضه كرده بوديم، عبارت است از تمدّنى انسانى و حق مدار و آئينى پايدار، نه روا داشتن ظلم وستم در حق بشر، استعمار مردم، بهره بردارى انحصارى از مواهب جهان، تحقير انسان، تبعيض نژادى و لوث كردن حقايق به اسم تمدن و به بهانه حمايت از حقوق بشر. ما در برابر اين پديده رعبآور ايستاديم. ايستاديم تا ثابت كنيم يگانه راه ما ادامه مقاومت در اين جنگ است و پيروزى حقيقى، بى هيچ شك و ترديد، از آن ماست. زيرا در نزد هر مردمى اراده حيات راه پيروزى است، هرچند كه اين راه از نقطهاى كوچك آغاز شود. پس چرا ما كه از عظيمترين توانهاى جغرافيايى، اقتصادى و بشرى برخورداريم و اصيلترين مواريث اخلاقى، انسانى و روحى را در اختيار داريم، چنين نباشيم؟ ما بايد مقاومت و ايستادگى كنيم. ما امروز در برابر تجاوز دشمن و طرحهاى تجاوزكارانه و دشمنيهاى او و حس زياده طلبى اش قرار گرفته ايم. گويى او از جهان غرب «هل من مزيد» مى طلبد و براى تسلّاى مادرانِ فرزندازدست داده و مجروحان و معلولان، خوش رقصى مى كند. در برابر تبليغات روزنامه ها، راديوها، تحليل گران و وسايل ارتباط جمعى و حتى در برابر اروپا و آمريكا و در برابر سكوت مرگبار وجدان جهانى پيش از رويداد جنگ، در هنگامه جنگ، و پس از آن، كه در موضع گيرى جهان و در هيأت سازمان ملل متحد و غير آن به ظهور رسيده، و در برابر روح خودخواهى حاكم بر جهان كنونى بايد بايستيم. يكى از تحليل گران، در اوايل جنگ، از اين خودخواهى آشكار تعبير افشاكنندهاى ارائه كرد: «اسرائيل فرزند يگانه جهان، در خطر است.» اكنون، در برابر همه اين واقعيتهاى انكارناپذيرِ مبهوت كننده، برماست كه با اتخاذ يك موضع تاريخساز، با همه تاب و توان و براى پاسدارى از شرف، حيثيت و آينده كشور و نسلهاى آينده و نيز ايفاى رسالت تاريخى و امانتى كه بر دوش ما نهاده شده، ايستادگى كنيم. 1. بايد بزرگى و گستردگى اين خطر را در زمان حال و آينده به خوبى احساس كنيم و قدرتها را بشناسيم و نقاط ضعف آنها را دريابيم و پيش خود چنين فرض كنيم كه دولت اسرائيل در حقيقت سربازخانه صهيونيسم و همپيمانان آن در جهان است، تا بتوانيم بدين گونه با جرأت و عزمى راسخ با اين واقعيت روبرو گرديم. 2. بايد به خود اطمينان داشته باشيم و اصالت و شخصيت خود را بشناسيم تا از قيد استعمار فكرى رهايى پيدا كنيم. 3. بايد صفوف خود را يكى كنيم و بحث درباره حكومت و رهبريها و احزاب و دسته ها و مذاهب و ديگر اختلافات خود را، اگرچه اساسى هم باشند، به بعد از پيروزى موكول كنيم. 4. عمل مخلصانه و بى سروصدا بايد به دور از هرگونه سوداگرى و تجارتپيشگى صورت پذيرد. در اين راه بايد همه امكانات اقتصادى و توانمنديهاى انسانى خود را بدون هيچ كموكاستى به كار گيريم. 5. تنها به خداوند اطمينان داشته باشيم و بدانيم كه تنها به سوى او بازمى گرديم، زيرا خداوند خود از مؤمنان دفاع مى كند، اما، با اين حال، او سرنوشت هيچ گروهى را تغيير نمى دهد مگر آنكه خود سرنوشت خويش را دگرگون سازند. بايد در تلاشهاى دايم و پيوسته تنها به او اتكا كنيم و از هر فرصت و امكانى، بى هيچ قيد و شرطى، بهره بردارى كنيم. 6. مرد و زن و پير و جوان بايد از آمادگى تمام و كمالِ روحى و جسمى در برابر دشمن برخوردار شوند، تا در برابر حوادث ناگهانى استوار باشند. دشمن هيچ عهد و پيمانى را رعايت نمى كند و به هيچ چيز پاى بند نيست و ارزشهاى انسانى را پاس نمى دارد. پس بر مردم واجب است كه براى دفاع شهرى و دورههاى آموزش نظامى آمادگى داشته باشند، تا مبادا زير بار ذلت و بيچارگى قد خم كنند، يا همچون بردگان از معركه بگريزند. 7. ما از دولت مى خواهيم كه ارتش را با سلاحهاى جنگى مدرن مجهز كند و حتى اگر لازم شود بودجه هاى عمرانى خود را در اين راه به كار اندازد؛ چرا كه بقاى وطن، اساس هر فعاليت عمرانى يا فرهنگى يا اقتصادى و يا اجتماعى محسوب مى شود. مردم نيز در راه مسلح كردن ارتش به تسليحات نو و كامل، به هر طريقى، ايثار و فداكارى خواهند كرد. برادرانم، تعقيب اين خط مشى، براى رسيدن به هدف، مسألهاى سياسى نيست، بلكه امرى دينى و انسانى و شرافتمندانه به حساب مى آيد، مسأله مبارزه حق بر ضد باطل است، دفاع از ارزشهاى انسانى در برابر ارزشهاى مادى و استعمارى است. غرض از اين جنگ تنها اشغال ميهن ما نيست، بلكه در اصلْ هدفِ بر پاكنندگان اين جنگْ مقابله با تمدن و الگوها و ارزشهاى معنوى، روحى، اخلاقى و شرافت انسانى ما و بلكه جهانيان است. پس بايد برخيزيم و همه توش و توان خود را به كار گيريم و به حمايت از حق و عدالت در راه مبارزه برضد ظلم و ظالمان گام نهيم و براى دفاع از پاكترين مقدساتمان و از سرزمينى كه خداوند آن را مبارك ساخته برخيزيم و خداى را يار و ياور باشيم. بايد منافع شخصى و اختلاف نظرهاى خود را براى رسيدن به اين هدف والا فراموش كنيم و با همتى دلاورانه، كه برگرفته از اراده الهى است، و تنها با اتكا به وعده او، كه هيچگاه خلف وعده نمىكند، پيروزى را براى خود محقق سازيم كه هماو فرمود: وَعَدَ اللّهُ الَّذينَ امَنُوا مِنكُم وَ عَمِلُوا الصّالِحاتِ لِيَسْتَخلِفَنَّهُمْ فِى الاَرضِ كَمَا استَخلَفَ الَّذينَ مِن قَبلِهِم وَ لِيُمَكِّنَنَّ لهُمْ دينَهُمُ الَّذِى ارتَضى لَهُم وَ لَيُبَدِّلَنَّهُم مِن بَعدِ خَوفِهِم اَمناً يَعبُدُونَنى لا يُشركُونَ بى شَيئاً وَ مَن كَفَرَ بَعدَ ذلِكَ فَاُولئِكَ هُمُ الفاسِقُونَ وَ اَقيمُوا الصَّلوةَ وَ اتُوا الزَّكوةَ وَ اَطيعُوا الرَّسُولَ لَعَلَّكُمْ تُرحَمُونَ لا تَحسَبَنَّ الَّذينَ كَفَرُوا مُعجِزينَ فِى الاَرض وَ مَأوهُمُ النّارُ وَ لَبِئسَ المَصيرُ (24: 55-57) خداوند به كسانى از شما كه ايمان آوردهاند و كارهاى شايسته كردهاند وعده داد كه در روى زمين جانشين ديگرانشان كند، همچنان كه مردمى را كه پيش از آنها بودند جانشين ديگران كرد. و دينشان را - كه خود برايشان پسنديده است - استوار سازد. و وحشتشان را به ايمنى بدل كند. مرا مى پرستند و هيچ چيزى را با من شريك نمى كنند. و آنها كه از اين پس ناسپاسى كنند، نافرمانند. و نماز بگذاريد و زكات بدهيد و از پيامبر اطاعت كنيد، باشد كه بر شما رحمت آورند. مپندار كه كافران مى توانند در اين سرزمين به جايى بگريزند. جايگاهشان جهنم است، و چه بد سرانجامى است.
|